Via VRT-nieuws kwam ik op het spoor van de Duitse terrorisme-expert Ahmad Mansour, die na de aanslag in Berlijn op de Pride een tweet verspreidde. VRTnws gaf enkel een korte versie. De hele tweet is de moeite waard. Ik heb m vertaald (lastig, want geladen Duits). Het origineel van TWITTER ‘Es reicht’. – (onderaand deze pagina)
Nu is het genoeg !
Het moet gedaan zijn met de holle frasen, met de nietszeggende commentaren die na elke aanslag hetzelfde riedeltje afdraaien, niets bij naam durven noemen. Laten we het wél benoemen: dit is islamisme. Geen „radicalisering” die uit de lucht komt vallen, geen „geweld” zonder dader, geen „verwarde eenling”. Dit is een ideologie met een naam, een vijandbeeld en een gesloten wereldvisie waarin doden heilig is. En de lijst van vijanden is lang: joden, christenen, liberale moslims, atheïsten, homo’s, queers — kortom, iedereen die het leven viert in plaats van het te onderwerpen aan een goddelijk gebod.
We zitten al drie jaar in een golf van radicalisering. Het conflict in het Midden-Oosten werkt als katalysator: het levert de emotie, waarmee mensen gemanipuleerd, gemobliseerd, en gerekruteerd worden — op straat, online en in moskeeën. Daarom mogen we ons niet blindstaren op de daders alleen. We moeten ook kijken naar de mannen en vrouwen áchter de schermen, die gedekt door onze verdraagzaamheid ongestoord hun gang gaan en andere mensen ronselen om te doden.
En laten we eerlijk zijn over waaróm het net hier gebeurt: islamisten voelen zich in Europa als een vis in het water. Ze verachten onze rechtsorde en maken tegelijk gebruik van elke vrijheid die deze biedt om hun ideologie te verspreiden. Ze beroepen zich op de godsdienstvrijheid om de samenleving onderuit te halen die hun die vrijheid garandeert. Gedaan daarmee! Godsdienstvrijheid beschermt de gelovige — het is geen schild voor een politieke ideologie die haar gif verspreidt in naam van God.
De Pride is ook geen willekeurig doelwit. Het is het symbool bij uitstek van de rechtsorde die de islamist verafschuwt: de samenleving waarin je óók anders mag zijn. En precies die samenleving heeft van wegkijken een kunst gemaakt: We contextualiseren, we relativeren. Echter: tolerantie die de vijand van de tolerantie niet benoemt, beschermt uiteindelijk enkel de vijand. Vrijheid sterft niet aan terreur, maar aan het de sprakeloosheid die erop volgt.
Es reicht.
Es reicht mit den Floskeln. Es reicht mit den inhaltsleeren Kommentaren, die nach jeder Tat dasselbe Vokabular ausrollen und nichts benennen. Nennen wir es beim Namen: Es ist der Islamismus. Nicht „Radikalisierung” im luftleeren Raum, nicht „Gewalt” ohne Absender, nicht „ein verwirrter Einzeltäter”. Es ist eine Ideologie mit Namen, mit Feindliste und mit einem geschlossenen Weltbild, das das Töten heiligt. Diese Feindliste ist lang: Juden, Christen, liberale Muslime, Atheisten, Schwule, queere Menschen — jeder, der das Leben feiert, statt es einem Gebot zu unterwerfen.
Seit drei Jahren stecken wir mitten in einer Radikalisierungswelle, und der Nahostkonflikt wirkt als ihr Katalysator: Er liefert die Emotion, über die manipuliert, mobilisiert und rekrutiert wird, auf der Straße, online und in Moscheen. Deshalb dürfen nicht nur die Täter im Fokus stehen, sondern die Hintermänner und Hinterfrauen, die im Namen der Toleranz ungestört agieren und Menschen für den Tod gewinnen. Und wir müssen ehrlich sein, warum das gerade hier geschieht: Islamisten fühlen sich in Europa wohl, auch in Deutschland. Sie verachten unsere Ordnung und nutzen zugleich jede Freiheit, die sie ihnen bietet, um ihre Ideologie zu verbreiten. Sie berufen sich auf die Religionsfreiheit, um genau die Gesellschaft zu untergraben, die ihnen diese Freiheit garantiert. Das muss aufhören. Religionsfreiheit schützt den Glauben — sie ist kein Schutzschild für eine politische Ideologie, die ihr Gift im Namen Gottes verbreitet.
Es ist kein Zufall, dass der Terrorist in eine queere Feier rast. Der CSD ist kein beliebiges Ziel. Er ist das Symbol jener Ordnung, die der Islamist am meisten hasst. Diese Gesellschaft aber hat das Wegsehen zur Methode gemacht. Man kontextualisiert, man relativiert. Toleranz, die den Feind der Toleranz nicht benennt, schützt am Ende nur ihn. Die Freiheit stirbt nicht am Terror. Sie stirbt an unserer Sprachlosigkeit danach.